Hayatta bazı makamlar vardır ki seçimle gelmez, atamayla verilmez, parayla satın alınmaz. İşte babalık da böyledir. Rabbimin kuluna bahşettiği en büyük nimetlerden, en ağır sorumluluklardan biridir.

Bugün Babalar Günü vesilesiyle bir baba olarak kalemi elime aldığımda, aklıma önce evlatlarım geliyor. Rabbime sonsuz hamdü senalar olsun ki dört evlat sahibi bir babayım. İki gözümün nuru kız evladım, iki de sırtımı dayadığım, geleceğe dair umutlarımı büyüten erkek evladım var. Her biri benim dünyamın ayrı bir rengi, gönlümün ayrı bir köşesi, dualarımın en kıymetli emanetidir.

Baba olmak, evlat sahibi olmakla başlayan ama hiçbir zaman bitmeyen bir yolculuktur. İnsan baba olunca yalnızca kendi hayatından değil, evlatlarının hayatından da sorumlu olduğunu hissediyor. Attığı her adımda, verdiği her kararda, kurduğu her hayalde onların geleceğini düşünmeye başlıyor.

Bir baba olarak yıllar içinde şunu öğrendim; evlatlar bizim değil, bize emanet edilen nimetlerdir. Biz onların sahibi değil, emanetçisiyiz. Onları korumak, kollamak, iyi insan olarak yetiştirmek, vatana, millete ve insanlığa faydalı bireyler haline getirmek bizim en büyük vazifemizdir.

Çocuklar küçükken onların elinden tutarsınız. Sonra büyürler, kendi yollarında yürümeye başlarlar. Ama bir babanın yüreği hiçbir zaman büyüyen evladına alışamaz. Yaşı kaç olursa olsun, evladı onun gözünde hâlâ korunması gereken bir emanettir.

Bazen gecenin ilerleyen saatlerinde herkes uyuduğunda bir baba sessizce düşünür. Evlatlarının geleceğini düşünür. Onların iyi bir eğitim almasını, iyi insanlar olmasını, hayatta karşılarına çıkacak zorluklara karşı güçlü durabilmelerini ister. Belki bunu yüksek sesle söylemez ama en içten dualarını onlar için eder.

İnsan baba olunca kendi babasını da daha iyi anlıyor. Çocukluğumuzda fark edemediğimiz fedakârlıkları, yıllar sonra aynı yollardan geçerken daha net görüyoruz. Bir zamanlar bize sıradan gelen birçok davranışın aslında ne büyük fedakârlıklar içerdiğini fark ediyoruz. Meğer babalar sevgilerini çoğu zaman sözlerle değil, emekleriyle gösterirmiş.

Benim için baba olmak; yalnızca evlatlarımın ihtiyaçlarını karşılamak değildir. Onlara dürüstlüğü öğretmek, merhameti öğretmek, adaleti öğretmek, vatan sevgisini aşılamak ve her şeyden önemlisi iyi insan olabilmeyi gösterebilmektir. Çünkü çocuklar kulağıyla duyduğundan çok gözüyle gördüğünü öğreniyor.

Bugün dönüp hayatıma baktığımda sahip olduğum en büyük servetin ne makamlar ne de maddi kazanımlar olduğunu görüyorum. En büyük zenginliğim evlatlarımdır. Kızlarımın yüzündeki tebessüm, oğullarımın omuzlarımdaki güven duygusu, ailemle birlikte geçirdiğim her an benim için dünyadaki bütün zenginliklerden daha değerlidir.

Belki yıllar sonra bu dünyadan göçüp gideceğiz. Geride bıraktığımız makamlar unutulacak, sahip olduğumuz birçok şey anlamını yitirecek. Ancak güzel yetişmiş evlatlar, bırakılabilecek en büyük miras olarak yaşamaya devam edecek. İşte bu yüzden bir baba olarak en büyük hedefim; ardımda hayırla anılacak evlatlar ve güzel hatıralar bırakabilmektir.

Bu vesileyle başta kendi babam olmak üzere, hayatımıza emek veren tüm babaları saygı ve minnetle selamlıyorum. Aramızdan ayrılan babalarımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Hayatta olan babalarımıza ise sağlık, huzur ve uzun ömürler temenni ediyorum.

Rabbim bizleri evlatlarına güzel örnek olan, onların gönlünde sevgiyle yer edinen, geride hayır duası bırakabilen babalardan eylesin.

Çünkü baba olmak; bir evin direği olmak kadar, bir yüreğin duası olabilmektir.

Kalın Sağlıcakla…

Okan GEÇGEL