Bu Seferlik Manşet Yok

Son yazımdan bugüne okulumda manşetlik bir şey olmadı. Panoya asılacak bir an birikmedi. Altı çizilecek bir cümle yakalayamadım.

Gün, sessizce gelip geçti sınıfların içinden.

Bunu sadece tatil veya hafta sonu dönüşüne bağlamak kolay olurdu. Oysa biraz daha içeriye bakmak gerekir. Zira herkes biraz daha büyüdü.

Bu hafta okulda ne yaptınız? “Hiç.”

O “hiç” ifadesinin altı çok doludur aslında.

Çünkü bazı günler bir çocuk parmak kaldırmadan derse katılır. Bir diğeri defterini ilk kez kendi isteğiyle açar. Biri sessizce daha uzun süre yerinde oturur. Bir başkası yanlış yapınca defteri kapatmak yerine silgiye uzanır.

Bir öğrenci ilk kez arkadaşının sözünü kesmeden dinler. Bir diğeri teneffüste yalnız kalmak yerine oyuna yaklaşır. Biri, “Yapamam” demeden önce bir kez daha dener.

Bunlar alkışlanmaz. Panoya asılmaz. Altı çizilmez. Dillendirilmez.

Çünkü okulda büyüme çoğu zaman sessiz ilerler. Gürültü çıkarmaz. Manşet olmaz. Veli toplantısında anlatılacak cümleye dönüşmez.

Büyüme dediğimiz şey tam da budur.

Çocuk bir anda değişmez. Bir sabah bambaşka biri olarak gelmez. Biri ona sihirli bir cümle söylemez.

Büyüme, küçük cesaretlerin üst üste birikmesidir. Korkunun yerini denemenin almasıdır. Yanlış yapınca kaçmak yerine kalabilmektir.

O yüzden bazı günler okulda hiçbir şey olmamış gibi görünür. Ders işlenmiş, zil çalmış, herkes evine gitmiştir sadece.

Oysa tam da o günlerde, kimse fark etmeden, her şey yavaş yavaş yerli yerine oturuyordur. Bazı haftalarda manşetlik konu olmaz ama asıl hikâye tam da o haftalarda yazılır.