Beyaz ile siyah karıştırıldığında ortaya gri çıkar denir. Teoride böyledir. Pratikte ise çoğu zaman ortaya çıkan şey gri değildir; beyazın kirletilmesidir.

Siyahın yumuşatılması elbette düşünülebilir. Ancak tam da bu noktada küçük bir empati gerekir. Kendinizi beyazın yerine koyun lütfen. Elinizdeki beyazın kirletilmesi mi daha kabul edilebilir, yoksa siyahın yumuşatılması mı?

Bir karar verilmesi gerekir. Beyaz mı korunacak, yoksa beyaz kadar beyaz olamayacağını bildiğimiz siyahı mı yumuşatmaya çalışacağız?

Buradaki siyah ve beyaz renk metaforunu eğitimin içinden dilediğiniz bir konuyla ilişkilendirmek mümkün. Akademik başarıdan sınıf içi disipline, öğrenme hızından eğitim motivasyonuna kadar birçok başlıkta benzer bir gerilimle karşılaşabiliriz.

Farklı düzeylerin aynı ortamda tutulmasının her zaman adalet ürettiği varsayılıyor. Oysa bazen ortaya çıkan şey uyum değil, ortalamanın aşağıya çekilmesi oluyor.

Çünkü heterojen sınıflarda çoğu zaman şu olur: hızlı olan yavaşlatılır, zorlanan ise hızlandırılmaya çalışılır. Sonunda iki taraf da kendi hızını kaybeder.

Eşitlik çoğu zaman herkesin aynı ortamda bulunması olarak yorumlanır. Oysa gerçek eşitlik herkesin aynı noktada tutulması değil, herkesin kendi potansiyeline ulaşabileceği koşulların oluşturulmasıdır.

Bir tarafta daha hızlı ilerleyebilecek öğrenciler beklemek zorunda kalır. Diğer tarafta ise henüz hazır olmadığı bir hızın içinde kalmış öğrenciler vardır. Ortada kalan şey çoğu zaman gerçek bir uyum değil; iki tarafın da eksik kaldığı bir denge olur.

Programlar, içerikler, konular…

Bunların hepsi tartışılıyor, ki en kolayları da bunlar zaten. Ama artık asıl soruyla uğraşmanın vakti çoktan geldi:

Sınıfların bu heterojen yapıdan kurtulması gerçekten düşünülmesi gereken bir mesele değil mi?