Meslek hayatımın ilk yıllarında öyle sanırdım. Bir çocuğun başına el koyup ona “başarabilirsin” demek bana filmlere ait bir sahne, bir replik gibi gelirdi. Basit… Hatta biraz yapmacık. Üstelik çocuğun bundan etkilenmesi de.

Zamanla bunun sadece bir sahne olmadığını gördüm. Küçük bir temasın büyük bir değişim vaat etmediğini biliyorum. Ama bazen bir çocuğun omzundaki gerginliği gevşetmeye, bakışındaki tedirginliği azaltmaya yettiğine defalarca şahit oldum.

Güncellenmek olmazsa olmazımız. Bu yüzden küçük bir dokunuşun işe yarayıp yaramadığını hep yoklarım. Hatta aklımdan çıktığı anda da kendini hatırlatır bu durum bir şekilde. Bugün de yine o hatırlatmaların ardına buraya konu oldu. Evet o dokunuş… Büyük iddiası olmayabilir; ama bir tebessüm, bir rahatlama sağladığı kesin.

Bu fark ediş beni kendi çocukluğumun sokağına götürür. Evlerinin önündeki taşları üzerine konan bir sünger ya da içi kamış dolu kumaş parçalarıyla koltuğa çeviren teyzelerin sohbetlerini, yoldan geçenlerin onlara verdikleri selamları hatırlarım. O zamanın yaşlılarına teyze derdik, biraz daha genç olanlara yenge. Bu ifadeler akrabalığı değil, yaşı ve saygıyı anlatırdı.

Bir gün o taşların önünden geçerken içlerinden biri yerden küçük bir taş alıp bana uzatmıştı. Bir hediye gibi. Basit bir taş… Ama verilme biçimiyle hatırımda kalan bir temas.

O gün verilen küçük taş ile bugün bir el, bir söz, bir “başarabilirsin” demek arasında büyük bir fark yok aslında. Materyal değişmiş olabilir, ortam değişmiş olabilir; fakat ana fikir değişmemiş görünüyor.

İnsan çoğu zaman büyük sözlerle değil, küçük temaslarla hatırlanıyor. Görüldüğünü, duyulduğunu, önemsendiğini hissettiği anlarla.

Belki bir dokunuş dünyayı, dünyamızı hepten değiştirmez. Ama birimizin hayatında küçük bir yer açabilir. Bazen gereken tam da budur.