Pazartesi başlıyoruz. Ve her sabah benzer manzaralar yine bizi bekliyor olacak. Minik omuzlara yüklenmiş büyük çantalar. İçinde çeşit çeşit kitaplar, özenle kaplanmış defterler, kalemlikler ve bir de beslenme çantaları. Sanki bir çocuğun değil de bir kütüphanenin sırtında taşıdığı yük gibi.

Bir de başka bir çeşit taşıyıcı var: flash bellekler. 32, 64, 128, 256 GB, hatta 1 TB... Bu taşıyıcıların içini sınırları dahilinde dilediğiniz kadar doldurun, elinize aldığınızda ağırlığının hiç değişmediğini göreceksiniz. Çünkü onun asıl yükü içine koyduklarınız değil, onu çalıştıracak sistem dosyalarıdır. Bu dosyalar, belleğe yüklenen verileri anlamlı hale getirecek altyapıyı sağlar. Neyi, ne zaman, ne kadar sürede ve nasıl alacağını bilir.

Peki ya çocuklarımız? Çantalarındaki kitap ve defterlerdeki bilgileri ne zaman, ne kadar sürede ve nasıl alacaklarını biliyorlar mı?

Flash belleklerin sistem dosyası olmadan işe yaramaması gibi, çocuklarımız da nasıl öğreneceğini bilmeden okul çantalarının altında eziliyor. Oysa bilgiye ulaşmanın son derece kolay olduğu günümüzde kalın kitaplara, ağır çantalara değil; anlamlı öğrenmeye ihtiyacımız var. Öğrenmeyi öğrenen çocuklara... Hangi bilgiye nereden ulaşacağını, ulaştığı bilgileri nasıl kullanacağını bilen çocuklara...

Bu sebeple, özellikle ilkokul müfredatlarında farklı isimlerle yer alan, asıl amacı eski öğrenmelerin üzerine yeni bilgiler inşa etmek olan disiplinler arası geçiş konularını çok önemsiyorum.

Anne babalar olarak bu durumun farkında olmamız, çocuklarımızın işini kolaylaştıracak, onların yüklerini hafifletecektir.

Çocuklarımıza bilgi taşıttırmak mı, onlara bir sistem kazandırmak mı? Elbette ikincisi... Hem kulağa hem de zihinlere hoş geliyor.

O zaman bugünden itibaren çocuklarımızın çantalarını değil, öğrenme yöntemlerini kontrol edelim zira okul çantalarını hafifletmenin en iyi yolu budur.

Fatih Akbay