Kuzguncuk: Üsküdar’ın Kalbinde Bir Masal Semti Üsküdar’ın kalabalık meydanından Paşalimanı Caddesi boyunca yürürken birden sessizlik çöker, asırlık çınarlar size gölge olur. İşte tam o anda Kuzguncuk’a girmişsinizdir. Burada Google Haritalar’a gerek yok; çünkü Kuzguncuk’ta kaybolmak, aslında kendinizi bulmaktır.Görsel

Kuzguncuk’un ruhu hoşgörüdür. Üç dinin mabetleri bir ara da. Yan yana duran cami, kilise ve sinagog semtin hoşgörüsünü oluşturur başka yerde bulamazsınız. Ama asıl hoşgörü, dar sokaklarda birbirine yol veren insanlarda ve her dükkânın önünde krallar gibi ağırlanan kedilerde gizlidir.

Kuzguncuk’un Olmazsa Olmazları İcadiye Caddesi: Semtin ana damarı. Kahve kokusu ile fırından yeni çıkmış Kuzguncuk çöreğinin kokusu birbirine karışır.

Kuzguncuk Bostanı: Şehrin göbeğinde tarım olur mu demeyin. Burada marul ve domates, İstanbul’un en havalı sakinleridir.

Renkli Evler: Cumbalı, rengârenk evler bugünlerde popüler olsa da, fotoğraf çekerken mahalleli teyzelere selam vermeyi unutmayın; aksi halde kareye bir "Ne bakıyorsun evladım?" sesi karışabilir.

Dizilerin Ruhu: Perihan Abla’nın şefkati, Şakir’in aşkı ve Ekmek Teknesi’ndeki Heredot Cevdet’in hikâyeleri hâlâ bu sokaklarda yankılanır. Bugünlerde Netflix dizileri İstanbul’u keşfetmeye çalışırken, Kuzguncuk zaten yıllardır kendi dizisini oynuyor.” Burada her şey kurgu değil, gerçektir.

Rahmetli Can Yücel’in şiirlerine ilham veren sokaklardır Kuzguncuk ömrümü burada sonlandırmak isterim diyecek katar âşık olmuş bu semte. Çınarların gölgesinde, taş yolların sessizliğinde yazılmış dizeler hâlâ semtin duvarlarında yankılanır.

Benim için Kuzguncuk sadece bir semt değil, çocukluğumun sahnesidir. Ağaçların arasına saklanmış cumbalı tahta evler balkonlarında bin bir çiçekler ve Arnavut kaldırımları taş yolları dik yokuşları anımsayabildiklerim.

Seyyar satıcılarımız vardı. At arabasının "takur tukur" sesini duyduğumuzda ekmekçi amcanın peşine takılırdık, çaktırmadan at arabasına binmek için. Ardından elinde zili, sırtında omuzluğuyla iki yanında yoğurt küfeleriyle "Yoğurtttttçuuuuu!" gelirdi. Sokakların ritmine karışırdık.

Bugünkü çocukların hayal bile edemeyeceği hatıralarımız vardı: Boğaz köprüsü. Şimdiki adıyla 15 Temmuz Şehitler Köprüsü’nün ayağına gider, ücret karşılığında asansörle yukarı çıkıp çekirdek çıtlatarak boydan boya köprüde gezinir Avrupa Yakası'na doğru yürürdük.

Bizim oyun alanımız çok farklıydı. Ermeni Mezarlığı’nın olduğu tepeye oyun oynamaya çıkar, manzarayı izlemekten oyunu unuturduk.

Cumhuriyet Bayramı gelse diye dört gözle beklerdik. Kuzguncuklu biz çocuklar için Bayram bir başka anlam ifade ederdi. Bayramlarda mezarlığın olduğu tepeye koşardık. Dört beş tane Askeri jetlerimiz köprünün altından ve üstünden geçerek adeta görsel bir şölen oluşturur, adeta kulaklarımızı sağır ederlerdi. O kadar yakınımızdan geçerlerdi ki Elimizi uzatsak dokunacak gibi hissederdik, heyecanla bağırırdık çılgınca koşardık peşlerinden. Biz, jetleri kovalayan çocuklardık. Bugün bu anlattıklarım pek çoğunuza masal gibi gelir ama biz yaşadık. Kalın sağlıcakla.