Asya’nın en uç noktalarından Güney Kore 2002 de Seul’deki dünya kupasından sonra dünyanın diğer ucu olan 2026 Amerika Kıtasına gitmemize sadece 90 dakikamız kaldı. Kardeş ülkemiz Kosova ile Salı akşamı bu uzun hasreti bitirmek adına çok kritik bir maça çıkacağız. Kosova’nın bağımsızlığı bile (2008) bizim özlemimizden daha kısa. Onun için sevgili kardeşlerimiz biraz daha bekleyebilirler.

Türk futbolu için "24 yıl", sadece kronolojik bir zaman dilimi değil; bir kuşağın çocukluk kahramanlarıyla vedalaşıp, yeni kahramanlar aradığı uzun bir gurbet hikâyesidir. 2002 yazında Seul’de İlhan Mansız’ın altın golüyle büyüyen çocukların bugün kendi çocuklarıyla aynı hayali paylaşması, bu hikâyeyi kuşaklar arası bir mirasa dönüştürüyor.

2002 Dünya Kupası’nda Şenol Güneş hocayla gelen dünya üçüncülüğü, Türkiye için bir zirve noktasıydı. O günlerde herkes, Türkiye’nin artık bu turnuvaların gediklisi olacağını düşünüyordu. Ancak araya giren yirmi dört yıl hiç de öyle olmadı. Hayal kırıklığı ile geçen 24 yıl her yeni turnuva başlangıcında yeni bir yapılanma yeni bir umut diye diye bu günlere geldik. Euro 2008 de yarı final ve Euro 2024’teki çeyrek final başarıları teselli olsa da futbolun en büyük sahnesi olarak kabul edilen Dünya Kupası organizasyonundan uzak kaldık. Bugün gelinen noktada Ay-yıldızlı ekip, bu uzun süreli özlemi dindirmek ve dünya futbol arenasına geri dönmek için son bir adım mesafesinde bulunuyor.Görsel

Perşembe akşamı oynanan play-off yarı final müsabakasında Romanya ile karşılaşan A Milli Takım, çok zorlu bir karşılaşmadan sonra sahadan Ferdi Kadıoğlu’nun attığı golle galibiyetle ayrılarak adımızı finale yazdırmayı başardık. Çok zor oldu öyle de geçmesini bekliyorduk zaten. Teknik analizlere girmeye gerek yok ama maçta aklımızda kalan bir pozisyon var ki hala gözümün önünde. Romanya’nın nadir ataklarından birinde Lanis Hagi ile kaçırdığı bir pozisyon var ki 'İyi ki babası Gheorghe Hagi kadar yetenekli değilmiş' diye iç geçirdik, derin bir ohhh çektik. Bu galibiyet, sadece bir üst tura geçişi değil, aynı zamanda 1954 ve 2002'den sonra üçüncü kez Dünya Kupası'na katılma ihtimalini güçlendiren bir sonuç oldu. Hocamız Vincenzo Montella’ya çıkardığı takım kadrosu için eleştiriler olsa da. Takımın sergilediği oyun disiplini ve fiziksel kapasite, final öncesinde takım teknik heyeti ziyadesiyle memnun etti.

Rakibimiz kardeş ülke Kosova’da başkent Priştine Fadıl Yokrri stadyumun da ateşli seyircisi önünde ilk kez bu dünya kupasına katılmak için var gücünü ortaya koyacak Balkanların inatçı yapısı Kosova’da fazlasıyla mevcut. Çok yetenekli oyunculara sahipler hemen hemen hepsi Avrupa’nın büyük takımların da top koşturuyorlar. Yakından tanıdığımız Vedat Muriç Fisnik Asllani ve Beşiktaş’tan Milat Rashica çok iyi forvetler bizi hayli uğraştıracaklar; Uğurcan’a çok iş düşecek gibi. Mücadeleci inatçı bir milli takım yaratmış hocaları Alman Franco Foda. Ama biz bizim çocuklara güveniyoruz inanıyoruz. Teknik kapasitemizle Arda Güler, Kenan Yıldız ve Hakan Çal Hanoğlu gibi lider oyuncularımıza diğer oyuncularımızda ayak uydurunca başaramayacakları hiçbir şey yok.

31 Mart Salı akşamı gerçekten de o "gurbet Hikayesi’nin” sonuna hiç olmadığımız kadar yakınız sadece 90 dakika, artık bu hikâyenin sonunu getirip son sayfasının finalini yapıp kapatmak istiyoruz çünkü bu hikâye uzadı da uzadı mübarek çok uzun bir romana döndü.

Son olarak Nazım Hikmet’ten bir dörtlük:

Güzel günler göreceğiz çocuklar

Motorları maviliklere süreceğiz

Çocuklar inanın inanın çocuklar

Güzel günler göreceğiz güneşli günler... İnanın inanın bizim çocuklar. 86 altı milyonun duası sizinle. Kalın sağlıcakla.