Önümüz bayram. Her yerde “Nerede o eski bayramlar?” sorusu dolaşacak. Ama orada bir duralım. Bırakalım eskiyi özlemeyi. Bırakalım bu işleri.

Biz o eski biz miyiz? Biz o eski anne babalar mıyız?

Hatalarımızı itiraf ediyor muyuz? Suçu başkasına mı yüklüyoruz? En iyisini biz mi biliyoruz?

Sabır gösterebiliyor muyuz? Çocuklarımız sabrımızı zorlarken kendi sabrımızı koruyabiliyor muyuz? Hatalarımızdan ders çıkarabiliyor muyuz? Yoksa aynı hataları tekrar tekrar mı yapıyoruz? Sevgiyi sözle değil, davranışla aktarabiliyor muyuz? Sadece beklemekle mi yetiniyoruz? Çocuklardan saygı beklerken onlara saygı gösterebiliyor muyuz?

Dinlemeyi öğrendik mi? Gerçekten dinliyor muyuz, yoksa sadece konuşma sırasını mı bekliyoruz? Hüküm vermeden önce anlamayı deniyor muyuz?

Çocukların dünyasını anlamaya çalışıyor muyuz? Onlarla konuşuyor muyuz? Onlara gerçekten zaman ayırıyor muyuz? Yoksa onlarla sadece aynı odada mı bulunuyoruz? Sadece talimatlar mı veriyoruz?

Kendi sesimizi yükseltmeyi haklı olmanın göstergesi mi sayıyoruz? Küçük başarıları kutluyor muyuz? Küçük hataları büyütmeyi bırakabiliyor muyuz? Küçük mutlulukları önemsiyor muyuz? Küçük öfkelere kapılıyor muyuz?

Çocuklarımızın yanında başkaları hakkında nasıl konuşuyoruz? Eleştirmeyi mi öğretiyoruz, takdir etmeyi mi? Paylaşmayı öğretebiliyor muyuz? Teşekkür etmeyi biliyor muyuz? Özür dilemeyi biliyor muyuz? Örnek oluyor muyuz? Yoksa sadece bugünü mü eleştiriyoruz?

Bayramlarda eskiyi yad etmek mesele değil. Asıl mesele biziz. Biz ne olduk da eskiyi özlüyoruz? Birer rol model olarak geleceğe ne bırakıyoruz? Ve tam da günümüz için düşünecek olursak, kendimizde varsa eğer, saygıyı çocuklarımıza öğretebiliyor muyuz?

Saygıyı bilen ve çocuklarına miras bırakan herkese hayırlı bayramlar olsun.