Okullara X-Ray cihazı şartı getirilsin

Başlığı bir kere daha okuyalım çünkü tartışma çoğu zaman buraya geliyor. Görüneni kontrol ederek görünmeyeni çözdüğümüzü sanıyoruz.

İstanbul’da bir okulda meydana gelen üzücü haberin ardından yine açıklamalar yapıldı, yapılıyor, yapılacak. Sosyal medya ile sosyalleştiği düşünülen bir kuşak var deniyor. Oysa çevrimiçi etkileşim, yüz yüze ilişkinin yerini tutmuyor; tepki üretiyor, temas üretmiyor.

Bir başka refleks de suçu sınav odaklı eğitime yüklemek. Oysa oranları bilmeden hüküm kurmak çözüm üretmez. Derdi sınav olan okullarda benzer olayların sıklığı nedir? Veriye bakmadan kurulan her cümle, güvenlik cihazı önerisi kadar yüzeyde kalır.

Okullarda disiplin kayıtları kadar rehberlik kayıtlarının da sürekliliği ve ciddiyeti tartışılmalı. Uyarı biriktiren değil, sinyali erken yakalayan sistemlere ihtiyacımız var. Bu noktada bir özeleştiri de kaçınılmaz: Rehberlik servislerimiz ne kadar etkili çalışıyor, ne kadar etki edebilecek imkâna sahip ve rehberlik servislerince yapılan yönlendirmelere ne ölçüde uyuluyor?

Belki de önce dosyalar konuşmalı: Bu tür olaylara karışan öğrencilerin ilkokuldan itibaren öğretmen görüşleri, derse karşı tutumları, devam durumları, sınav performansları ve karne ortalamaları… Amaç suçlu aramak değil, varsa bir örüntü görmek. Bir şey “ben geliyorum” diye bağırıyorsa onu duymamak, zorunlu eğitimin parçası olmamalı.

Sonuçta mesele zorunluluğun kendisi değil, eğitim isteğinin sürekliliği. Okulda kalmanın nedeni zayıfladığında, okulu korumaya dönük araçlar güçlenir. Bir öğrencinin okulla kurduğu bağ zayıfladığında risk artar. Devam etmek zorunda olmak ile ait hissetmek aynı şey değildir. İsteği büyütmeden güvenliği büyütürsek, tartışma yine aynı yere varır:

Okullara x-ray cihazı şartı getirilsin.

Bu üzücü olayda hayatını kaybeden meslektaşımın ailesine ve öğrencilerine başsağlığı diliyor, benzer üzücü durumların tekrar yaşanmamasını temenni ediyorum.