Bugün hayat bilgisi ders kitabında aşağıdaki ifadelerden dini gün ve bayramlarla ilgili olan kavramları boyayınız şeklinde bir etkinlikle karşılaştık.

Saygı, el öpme, aile, ziyaret gibi kavramların yanında bir tanesi daha vardı ki…

“Mesaj”

İletişim için günümüzde yoğun bir şekilde kullandığımız o mesaj, evet. Yüz atmış karakterlik kısa mesajlarla başlayan yolculuk, bugün çeşitli uygulamalarla devam ediyor.

Demek ki bayram dediğimiz şeyin içinde mesaj da var. Yani bir çocuğun zihninde bayram; sadece ziyaret değil, aynı zamanda bir bildirim sesi.

Ekran, telefon, internet… Artık ders kitaplarının bile kabullendiği bir gerçek.

Bunun bir adım ötesi de var aslında.

Bayramlarda nasıl mesaj atılır, hangi üslup kullanılır… Toplu mesajlar gerçekten bir karşılık bulur mu, yoksa sadece gönderilmiş olmak için mi gönderilir?

Bunlar da konuşulacak. Ancak açık olmak gerekirse ders kitapları bu tartışmaların ve gündemin biraz gerisinden geliyor.

O halde bizim de kabullenmemiz gereken bir şey var: Öğrenme artık sadece sınıfta, defterde, kitapta değil.

Çocuğun dünyasında ne varsa, öğrenme de orada olmak zorunda. Bu yüzden artık yeni araçlara, yeni uygulamalara, yeni yollar bulmaya ihtiyacımız var. Çünkü çocuklar sadece bizim anlattıklarımızla değil, içinde yaşadıkları dünyayla da öğreniyor.

Ve tam bu sırada aslında hiç de fark etmediğimiz bir şey daha oluyor: “Çocuklar, gelen mesajlara bakarak insanları değerlendirmeyi öğreniyor: Aranırsa yakın, mesaj gelirse tanıdık…”

Ben demiyorum, çocuklarımız söylüyor.