İstanbul’ da yaşamak, her gün binlerce farklı hikâyenin arasından sıyrılıp kendi yolunu bulmaya çalışmaktır. Ancak bazen öyle bir an gelir ki, kendi hikâyenizin direksiyonunu bir kenara bırakıp, başkalarının hayat sinemasına en ön sıradan bilet almaktır. Hele ki belediye otobüsüne binmek, bazen yalnızca bir yolculuk değil; hayatın cep sinemasına adım atmaktır. Kadıköy-Erenköy hattında yaşadığım o sabah, sıradan bir yolculuk değil; kahkahası, hüznü, müziği, bedduası ve reveransıyla tam bir sahneydi.

Mobil Huzur Evi yolculuğu

Geçenlerde Kadıköy’ün şirin semti Erenköy’den saat 10.30 civarlarında belediye otobüsüne binmek için durak tabelalısının olduğu direğe yaslanmış otobüsün gelmesini bekliyorum. O sırada şirin mi şirin bir teyzemiz yanıma yanaştı. İstanbul şivesiyle “evladım burada bir durak olması lazımdı “diye sordu. Ben de yaslandığım direğin üstündeki tabelayı gülümseyerek gösterdim ve “teyzeciğim burası" dedim. Kafasını kaldırınca gördü ve mutlu oldu teşekkür etti. Durakta beklerken teyze koyu bir sohbete başladı anlatıyor da, anlatıyor, Hastalık… Yaşlılık… İlaçlar... Gençlik. Elmadan, armuttan ilk üç dakika can kulağı ile dinledikten sonra ben kendi dünyama döndüm. Ama teyze hâlâ konuşuyor. Çizgi roman karelerinde baloncuklar üst üste yığılmış. Benim kafamda ise tek baloncuk: “Acaba bu otobüs ne zaman gelir? Aslında o an bilmeliydim bu yolculuk hiç de normal geçmeyecek.

Yaklaşık 15 dakika sonra otobüs durağa geldi. Şirin teyzeye buyurun diye yol verdim. Omuzunun üstünden yavaşça başını bana çevirip "çok teşekkür ederim evladım" dedi ve otobüse bindik.

Belediye otobüsüne binip kartımı bastıktan sonra kendime bir yer bakayım dedim. Kafamı şöyle bir kaldırdım yer var mı diye ama gördüğüm manzara karşısında tebessüm etmeme sebep oldu. Çünkü otobüse değil de mobil huzur evine mi geldim dedirttirdi bana. Önce şunu belirteyim, belediyenin 65 yaş üstü belli saatlerde yanılmıyorsam ücretsiz seyahat etme hakkı varmış. Bundan olsa gerek otobüs mobil huzur evi gibiydi. Tabii ki yer bulma şansım yoktu. Şöyle bir baktığımda otobüs şoförü en gencimiz olandı, onun da yer verme şansı yoktu tabii.

Gelelim yolculuğa

Çok kalabalık yoktu, otobüste üç dört kişi ayakta. Benimle beraber binen teyzemizde ayakta, tesadüf yanında tutunarak gitmeye çalışıyoruz. Kimse de yer vermiyor doğal olarak. İşin kötüsü kim kime yer verecek ki? Sıkıntı orada. Yolculuğun zirve noktası ise kuşkusuz o "reverans" sahnesiydi. 75-80 yaşlarında, jilet gibi giyimli, muhtemelen emekli bir üst düzey bürokrat edasındaki bey amcamız, beni işaret ederek otobüse beraber bindiğim teyzeye yani yanındaki hanıma dokunmamı istedi, ben de öyle yaptım. Buyur evladım dedi bana ben de oturan amcayı işaret ettim ona. Bir başkadır otobüste reverans, amca maşallah kendinden hiç de beklenmeyecek hızda yerinden kalkarak benim yoldaşım olan teyzeme yer verdi. Ama ne yer verme buyurun hanım efendi diyerek sanki limuzinine bindiriyormuşçasına hafif eğilmeler elleriyle koltuğu göstermesi tam bir şaheserdi. Benim yoldaş teyzem teşekkür ederek koltuğa oturdu. Yer veren bey amca da hanımefendiyi mutlu etmenin edasıyla yanıma gelerek demirden tutunmaya başladı. Tam bana bir şeyler diyecekti ki tüh aksilik ağzındaki takma diş yerçekimine yenik düşüp hoppa otobüsün ortasına 'altlı üstlü' iniş yaptı. Altlı üstlü diş takımı bana bakıyor, ben de ona. Bana bakan dişleri hiçbir şey düşünmeden hızla yerden alıp reveransçı amcaya verdim. O da dünyası başına yıkılmacasına yere düşen dişi o şekilde hop diye ağzına takt. Kim düşünür hijyeni, mahcup bir edayla karizma sıfır.

Otobüsün yaş ortalaması oldukça yüksek olduğundan tüm konuşmalar yüksek bir ses desibelde olduğu için en arkadaki koltuktaki muhabbeti bile dinleyebiliyordum. Zira bu yolculukta sadece bedenler değil, dertler de taşınıyordu.

Kemik erimesinden şikâyet eden teyzeden. Prostat kanseri olduğu için üzgün olan bey amcamıza. Fizik tedavide kötü davranıldığı için gitmek istemeyen emekli öğretmen olduğunu öğrendiğim teyzemiz. Hayat pahalılığından dem vuran kola şişesi dipli gözlüklü amcamız ne kadar siyasetçi varsa hepsine birden küfür eden yanındaki delikanlı! Sık sık gece tuvalete giden beyefendimiz ona iyi bir bevliyeci (eskiden öyleydi şimdi üroloji) tavsiye eden onun arkadaşı. İki hanım teyzemizin çocuklarının ilgisizliğinden şikâyet etmesi. Ya o Londra ki hayırsız kızı Sude Naz yok mu gittiğinden beri aramamış. Ah Sude Naz ah, tam sopalıksın.

Ön tarafta oturan beli hafif kamburlaşmış amcamızın çocuklarına ne demeli. Alaçatı’daki yazlıklarını isteyip duruyorlarmış, sanki ölünce kime kalacaksa… Hayırsız evlatlar.

Ya o başörtülü yarısı kafasının gerisinde kalmış teyzemizin geline ne demeli ah ah! Yalandan tuzlu tuzlu yemek yapıyor tansiyonunun olduğunu bile bile.

Belli ki öldürecek. Bakalım daha ne olur diye düşünürken birden hiç kimseye aldırmadan bağıra bağıra Orhan Gencebay’ın Batsın Bu Dünya şarkısını 80-85’lik amcadan yeni versiyonunu dinlemek açıkçası insanı biraz müzikten soğutuyor. Anladığım kadarıyla zaten tek rahatsız olan da şoförle bendim.

Yolculuk tüm hızıyla devem ederken şoför bey ani bir fren yapmaz mı, o sarsıntıyla yanımda duran pamuk yanaklı teyzemize hafif bir sürtündük. Şöyle omuzunun üstünden bana bir bakışı vardı ki mahcup bir edayla kaç kere özür dilediğimi hatırlamıyorum.

Emir komuta zinciri

Artık Yavaş yavaş ineceğim yere yaklaşırken arkadan önce sert bir parmak darbesi daha sonra da sert bir edayla emir geldi. "Oğlum şu düğmeye bas bakayım!" Emir büyük yerden, yakasındaki rozetten asker emeklisi olduğunu anladığım takım elbiseli kırmızı kravatlı başında kalan üç beş saç teli taranmış, kaşları siyah. Saçından daha çok olan komutanımızın emrini yerine getirdikten sonra benim ineceğim durağa yaklaştım. Düğmeye bastım. Benimle beraber binen yoldaşım teyzeye küçük bir kafa selamı ve hafif bir tebessüm vererek indim. Araç yanımdan tüm heybetiyle geçerken otobüs şoförünü düşünmeden edemedim.

Eğer bir gün Erenköy-Kadıköy hattına yolunuz düşerse; her an bir opera aryası dinlemeye, bir takma dişle burun buruna gelmeye ya da Sude Naz’ın hayırsızlıklarını öğrenmeye hazır olun.

Kalın sağlıcakla, Allaha emanet